In Hof ter Delft aan het Laar te Ekeren ging op 13 januari 2026 onze feestelijke nieuwjaarsviering door. Na de ontvangstreceptie werden we verwelkomd door Theo Strauven.

Als uittredend voorzitter formuleerde hij in een terugblik op de alweer voorbije jaren aan alle aanwezigen een welgemeende dank voor hun aanwezigheid en enthousiasme tijdens de activiteiten. Het bestuur beschouwt de opkomst als een mooie blijk van waardering. 

Eveneens was er een woord van dank aan het uittredende bestuur voor de goede en constructieve samenwerking en meer in het bijzonder aan Marie-Rose Vogelaers en Peter Naudts, stichtende bestuursleden van onze afdeling, Herman Willemssens, penningmeester tijdens de voorbije twee jaren en Frank Goes, erevoorzitter en drijvende kracht gedurende vele jaren. Een zeer bijzondere dank en waardering viel ook Leo Debecker te beurt om zijn tijdens de vele voorbije jaren onvolprezen en onmisbare, maar gelukkig ook nog in de toekomst blijvende functie als webmaster.

Na een citaat van Einstein: ”Wij weten dat wij in het dagelijks leven in de eerste plaats voor andere mensen bestaan, van wiens glimlach en welzijn ons eigen geluk afhangt”  kon Theo het lint van de voorzitter en de bel officieel overhandigen aan de nieuwe voorzitter Lieve Van Ermen.

Als arts, cardioloog, politica en moeder van vier zonen was de verkiezingscampagne voor haar geen grote uitdaging…

Als voorzitter zal zij ernaar streven de leden, per definitie op leeftijd, wakker en alert te houden door de hersenen te stimuleren, niet noodzakelijk door extra veel te bewegen, maar door bijvoorbeeld, elke dag drie bladzijden uit een moeilijk boek te lezen. 

In het spoor van Socrates en Plato is het van vitaal belang en moeten we erin lukken ons lichaam jong en onze geest plastisch, alert en energiek te houden middels frisse ideeën, kritisch oordeel, levendige discussie en hartelijke vriendschap.

Lieve noemt zich ongelooflijk blij met én trots op een fantastisch bestuursteam te mogen en kunnen bogen! 

Ze wenst in het volste vertrouwen aan elk lid de ruimte te geven om ieder op zich én samen te groeien. Ze zei over zichzelf:  ”Il vaut mieux être haï pour ce que l’on est, que d’être aimé pour ce que l’on est pas!” Dus “jullie zullen me moeten nemen zoals ik ben, voor de volgende twee jaar althans.”

Nadat de afscheidnemende en de nieuwe voorzitter door de zorgen van ceremoniemeester Lutgart Smekens in de bloemen werden gezet, was het de beurt aan twee nieuwe leden om aanvaard te worden in Probus Voorkempen: mevrouw Chris Van der Schueren,  advocaat  in de maritieme sector  en de heer Michel Berte chemicus en octrooi specialist (zie ook rubriek "Van de leden").

Vriendschappelijke warmte en gezelligheid stonden voorop tijdens de daarop volgende lekkere feestmaaltijd, die werd opgeluisterd door een bijzonder origineel gebeuren: bas bariton Alexander Van Goethem bracht, wandelend tussen de feesttafels, op een zeer gesmaakte en talentvolle wijze een vocaal intermezzo met enkele aria’s van “La Périchole” (Offenbach), “Le Nozze de Figaro” (W.A. Mozart),  “Die Verkaufte Braut” (Smetana). Als bis klonk het “Boum!” (Charles Trenet).

Ongetwijfeld zorgden ook deze maal een verzorgd menu en de vriendelijke, professionele bediening van Hof ter Delft voor een gemoedelijke en feestelijke sfeer op deze eerste bijeenkomst in 2026.

Onze gebruikelijke zomeruitstap bracht ons naar de Stichting Folon in Terhulpen. Dit mooie museumcomplex is gelegen binnen het prachtige domein Solvay. De Stichting Folon presenteert een permanente tentoonstelling van vijfhonderd kunstwerken van Jean-Michel Folon.

De originele en verrassende scenografie, bedacht door de kunstenaar zelf,  nam ons mee op een poëtische droomreis in de artistieke wereld van de kunstenaar. Al in de eerste zaal ontdekken wij een indrukwekkende reeks van 12 schitterende aquarellen met als thema de “Universele Verklaring van de Rechten van de Mens”.

Nadien wordt de kijker overspoeld door prachtige werken over eindeloos verschillende thema’s zoals de eenzaamheid van de stad, de zoekende geest, de mens op reis door de tijd, de problematiek van de autistische persoonlijkheid enz.  

De creatieve geest van deze kunstenaar met zijn onverzadigbare interesse voor nieuwe technieken breidde zich uit naar talrijke verschillende domeinen: het tekenen van de frontpagina van internationaal gereputeerde tijdschriften, postzegels met een inherente filosofische gedachte, juwelen, glas-in-lood ramen. 

In de tweede fase van zijn leven verliet hij de grafische kunsten die hem zo veel roem hadden gebracht en ging over naar de beeldhouwkunst. In zijn karakteristieke stijl maakte hij talrijke prachtige, iconische werken.

Het is onmogelijk om de intense esthetische ervaring bij het bezoek aan dit museum in enkele zinnen weer te geven. Een bezoek aan dit voor meerdere onder onze leden nog onbekende museum is een absolute aanrader. 

Na de goed verzorgde lunch op het terras maakten wij nog een wandeling in de blakende hitte van het zonovergoten en schitterende park van het domein Solvay.

Verslag: Theo Strauven, Voorzitter

Begin april stelde het bestuur van Probus Voorkempen voor om als zomeractiviteit een speciale Oosterweel Cruise te organiseren, uitgewerkt samen met rederij Flandria.

Het gevarieerde programma mikte op een humoristische lezing en een heerlijke maaltijd aan boord, samen met een gegidste rondvaart langs verschillende werven van de indrukwekkende Oosterweelwerken in en rond de Antwerpse haven.

Nadat Willy Jacobs Regio-coördinator Regio3 dit plan vernam bracht hij het voor op de vergadering van de voorzitters, waar spontaan een positieve respons ontstond om dit initiatief uit te breiden naar alle afdelingen van de regio.
Onmiddellijk na het versturen van de uitnodigingen was er een grote toevloed van inschrijvingen, met uiteindelijk 138 deelnemers uit tien verschillende afdelingen. Dit was meteen het maximum toegelaten door Flandria.

Op de dag zelf, werden de we eerst vergast op een zeer aangename en ludieke lezing getiteld ‘Antwerpse Les’ door Eddy Michiels.

Hij schilderde ons de rijkdom, de variatie en vooral de humoristische kenmerken van het Antwerpse dialect. Er ontstond een levendige interactie met het publiek dat duidelijk genoot van de zeer gevarieerde presentatie, levendig  opgesmukt door de muziek van De Strangers.

Aansluitend begon de rondvaart, waarbij het absoluut indrukwekkende karakter van deze gigantische werven onmiddellijk duidelijk werd. Als eerste grootse werf zagen wij de site voor de zogenaamde “kanaaltunnels” onder het Albertkanaal. Hierbij worden werkeilanden aangelegd, nodig om de bouw van de tunnels mogelijk te maken. De voorbije maanden werden lange dubbele rijen stalen damwanden in de bodem van het kanaal geheid. Hierdoor ontstond er een scheiding tussen de werf en het Albertkanaal.  De ruimte tussen de damwanden werd opgevuld met zeezand om hier later de betonnen diepwanden van de tunnels in te bouwen. Wij bezochten verder o.a. ook de werf van de “bypass” aan het viaduct van Merksem en de grote betoncentrale.

Tijdens de rondvaart konden wij genieten van een uitgebreid lunchbuffet, terwijl een enthousiaste gids ons bleef informeren over het Oosterweelproject. Alle deelnemers konden vaststellen dat deze ‘werf van de eeuw’ een echt huzarenstuk is, alleen al door haar schaal en de vele technologische en bouwtechnische innovaties en de kennisdomeinen die er bij betrokken zijn. Het is een uniek project binnen Europa met als doel om een vlotte, veilige, groene en gezonde Antwerpse regio te creëren.

Wij waren met 19 flinkerds die, niettegenstaande de bloedhete dag tevoren, de moed hadden om mee te stappen.

Gelukkig was de temperatuur perfect (23°C) en was er een zacht, licht verfrissend Noordzeebriesje, vooral tijdens de heentocht.

 Er was weinig volk op het strand, reeds vanaf het vertrek. Dichter bij Oostende, ter hoogte van het vroegere militaire hospitaal waren we gedurende 1km alleen met de natuur!

Op de terugweg (niemand nam de kusttram) leerden wij waarom het duinroosje werd uitgeroeid als exoot. Gelukkig is het op de terugkeer.

Naar gewoonte werd onze plantenkennis weer eens door Mieke flink bijgespijkerd. Eugeen gaf ons ook een mooi geïllustreerd overzicht van de mogelijke kustbeschermingen tegen hevige stormen en de toekomstige zeespiegelverhoging.

Rond het middaguur werd de groep warm verwelkomd in bistrobar de Jachthoorn, fraai gelegen aan de immer drukke en geanimeerde hoofdboulevard van Hoogstraten, de Vrijheid. De langgerekte hoofdas van het stadje bewijst duidelijk dat dit geen organisch gegroeid middeleeuws centrum is maar een latere geplande vestiging van werelds, religieus en militair belang. Met frisse salades, lokale aardbeien en veel geanimeerde gesprekken werd dit een plezierige zomerse lunch in de zonovergoten veranda. De afspraak om 14u met gids Jos hebben we nipt gehaald.

Hij gaf ons een enthousiaste rondleiding in de Sint-Katharinakerk, een meesterwerk van Brabantse laatgotiek met invloeden uit de Kempense bouwstijl. De "kathedraal van de Kempen" werd gebouwd tussen 1525 en 1550 in opdracht van graaf Antoon van Lalaing en gravin Elisabeth van Culemborg, ontworpen door architect Rombout Keldermans die ook meewerkte aan de Antwerpse kathedraal. 

Binnenin werden allen overweldigd door de enorme ruimte en het licht. De slanke pijlers, de hoge spitsbogen en het gewelf creëren een gevoel van lichtheid en spiritualiteit. De kerkelijke glasramen, schilderijen, muurschilderingen en praalgraven van Antoon de Lalaing en Elisabeth van Culemborg konden we maar partieel bewonderen omwille van de omvangrijke renovatiewerken. Zie hiervoor het bezoek van 17 juni 2021, iets lager op deze pagina.

Het Begijnhof, gelegen naast de kerk, is een oase van rust en harmonie. De begijnhofkerk bij de hoofdingang is een klassieke barokke kerk in miniformaat. De idyllische begijnhofhuisjes stammen uit de 17e en 18e eeuw. De woningen, met hun typische trapgevels en groene tuintjes, zijn perfect gerestaureerd dank zij een burgerinitiatief van enkele Hoogstratenaren. Door deze redding geven ze ook vandaag nog een unieke inkijk in de rust en het leven van de begijnen.

Wij waren met 37, te weten 34 leden, onze twee Zwingidsen Mieke en Eugeen De Bleeker en één invité, allen stipt aanwezig om 10u45. Na een snelle koffie - ja, de brasserie naast het museum werd wel wat overrompeld door die “grote” menigte - startte ons gegidst bezoek. De beide Delvauxgidsen waren uitstekend. Eén dame-gids had de schilder nog bij leven gekend en frequent gesproken, en gidste reeds meer dan 30 jaar. 

Het museum is er op verzoek van Paul Delvaux gekomen, toen hij jarenlang in Koksijde verbleef. Zelf zou hij een deel van de werken aan het museum hebben geschonken. Het museum werd in twee fazen uitgebreid en heeft de grootste collectie wereldwijd van Delvaux werken. Gewoonlijk worden er een 125 werken geëxposeerd. 

Delvaux zelf klasseerde zijn werk als ”magisch realisme”. Hij zag zich dus op een ander niveau en hanteerde een andere benadering dan het surrealisme. Delvaux was niet erg bevriend met René Magritte, die vond dat Delvaux beter Delvache had geheten!!

 Delvaux droomde waarschijnlijk zowel overdag als ’s nachts. Zelfs de Delvaux kenners zullen verwonderd zijn geweest over de verscheidenheid aan onderwerpen die Delvaux afbeeldde en de stijlen die hij beoefende. Wikipedia leert ons: “Uit het werk van Paul Delvaux blijkt zijn theatrale voorliefde voor de klassieke oudheid gecombineerd met vrouwelijk schoon. Samen met zijn excentrieke passie voor het schilderen van treinen, trams en stations vormen beide thema’s dan ook zowat de rode draad binnen zijn oeuvre. Veel van zijn eerdere werken vertonen ook raakvlakken met het postimpressionisme en evolueerden nadien, onder invloed van onder meer Constant Permeke (1886-1952), naar het expressionisme” .

Tijdens het interbellum maakte Delvaux toevallig kennis met het hersenschimmige oeuvre van de metafysische schilder Giorgio De Chirico (1888-1978) en zo met het surrealisme. Giorgio de Chirico leed aan het “Alice in Wonderland syndroom”. Dit is een aandoening waarbij kinderen aanvallen hebben waarbij ze mensen of voorwerpen in de omgeving vervormd zien (bijvoorbeeld erg vergroot of verkleind), terwijl dit in werkelijkheid niet het geval is. Meest waarschijnlijk heeft dat zijn latere werk beïnvloed. Rond Paul Delvaux is geen neurologisch aandoening bekend, maar misschien moeten wij wat dieper graven! De raakpunten tussen creatieve kunstenaars en psychische stoornissen zijn talrijk.

De figuren van Delvaux zijn geschilderd naar modellen, maar het gelaat “fantaseerde” hij er zelf bij en de ogen staren steeds, als gehypnotiseerd en zonder uitdrukking, in de verte.

Op latere leeftijd - hij werd 97 jaar - leed Delvaux aan een “leeftijdsgebonden maculaire degeneratie”. Zijn centraal scherpzicht ging achteruit en hij overleed blind zijnde. Dat is goed merkbaar aan de laatste evolutie in zijn werk waar er geen details meer merkbaar zijn.

Na het bezoek hadden we een gezellige lunch in de brasserie naast het museum – erg verse, lekkere tomaat-garnaal – en gingen dan op stap met onze twee Zwingidsen voor een flinke wandeling van 5,8km. We trokken o.a. naar de HOGE BLEKKER, het natuurreservaat met een duin die zijn naam gaf aan het domein, en met 33m de hoogste duinrug is aan de Vlaamse kust. Blekker of Blinkaart is de volkse benaming voor een onbegroeide duinheuvel die het zonlicht weerkaatst (blekken of blinken).

 Onze gidsen verschaften ons als steeds overvloedige en zeer interessante informatie rond alle soorten natuurfenomenen, de evolutie van de duinen en alles over de plantenwereld in die biotoop. Er waren opmerkelijk veel blauwe zeedistels.

De ontdekking van dit mooie natuurgebied eindigde met enkele “sportieve afdalingen“ naar het strand toe. De korte strandwandeling ging onder zeer strakke wind en diende wat ingekort omwille van de opkomende lichte regen! Een totaal ander informatiepakket rond “eb en vloed” hebben wij nog tegoed van onze Zwin gidsen, die ook  bij de Probus familie horen (leden Knokke-Heist). Misschien bij een volgende gelegenheid.

Iedereen bedankt, en vooral de gidsen, voor jullie enthousiaste aanwezigheid.

Verslag: Frank Goes, voorzitter

Vijfendertig goedgemutste leden van Probus Voorkempen vertrokken op Vlaanderen's feestdag om 11u, vanop het Steenplein te Antwerpen, op stap met de Waterbus richting Lillo-Fort. Een gewaardeerd initiatief en organisatie van ons medelid Paul Roebben.

Aan de steiger in Lillo werden we opgewacht en persoonlijk verwelkomd door de 'burgemeester' van Lillo, een verrassende gids, en zoals later bleek, een uiterst markante figuur en geboren verteller!

De verhalen gingen over de fietsenrekken van Mieke Vogels, het politiekantoor van Mega Mindy, de dorpsschool en het Poldermuseum, Louwke die het seinlicht bediende in het haventje, de loge die zitting hield in het oud-gemeentehuis waar we lekkere broodjes geserveerd kregen... en een presentatie over de toekomst en de herinrichting van Lillo.

Het is immers de bedoeling de reeds gedeeltelijk opgehoogde dijken te sluiten, en nadien de stervorm van het fort, waarvan een stuk was weggevallen door de aanleg van het haventje, terug volledig op te bouwen buiten de nieuwe Sigmadijk. Het haventje uit begin 1900 wordt gedempt.

Vlak naast de kerk van Lillo-Fort had Napoleon in 1810 een opslagplaats voor maar liefst 50 ton buskruit laten bouwen, met muren van 3 meter dik: het Kruitmagazijn. Nu is het omgebouwd tot theater, maar ook poesjenellenkelder en rariteitenkabinet, waar de 'burgemeester' na de middag zijn talenten als entertainer exposeerde met o.m. de poppen die hij redde bij het ter ziele gaan van het bekende Antwerpse Poppentheater Van Campen.

In de opgeknapte kazematten aan het Kazerneplein is het Rariteitenkabinet van wijlen Omer Honoré Van Caesbeecke, foorreiziger, ondergebracht. Een verzameling van de meest uiteenlopende en extravagante voorwerpen, een kermisattractie die in de traditie van de oorspronkelijke verzamelaar, met een goed verhaal en de nodige verbeelding werden becommentarieerd.

Na een afsluitend drankje in het Kruitmagazijn bracht de Waterbus ons, onder een aarzelend zonnetje, terug naar de stad...

Wij spraken af rond 10u30 op het strand van Wenduine, aan Chalet Westhinder, voor een zonovergoten strandwandeling naar De Haan waar wij een architecturaal bezoek brachten aan het “mooiste dorp aan zee” gekend om zijn Belle-Epoque stijl. Na de lunch ging de terugtocht langs de duinbossen en het natuurgebied  gelegen achter de duinenrij.

Onze gidsen waren net als vorig jaar Mieke en Eugeen De Bleeker, respectievelijk psycholoog en neuropsychiater en beiden ook geaccrediteerde Zwingidsen. Opgedeeld in twee afwisselende groepen kregen we van hen alle mogelijke informatie over het leven op het strand en langs de waterlijn. Dit werd uiterst boeiend en enthousiast gebracht aan de hand van vele voorbeelden die de gidsen over de jaren verzameld hadden. Maar evenzo kon iedere “trouvaille” onmiddellijk ter plaatse gedetailleerd toegelicht worden. Echt indrukwekkend wat ze wisten te vertellen over mosselen, nonnetjes, couteau’s, krabben, zeesterren, krabbenkarkassen al dan niet verveld of vermoord, het zeevonk fenomeen…

In De Haan genoten we van een verfijnde koude lunch bij Mano en wandelden verfrist en met stijgende bewondering door de goed bewaarde concessiewijk: het iconische tramhuisje, een cluster met de oudste Belle Epoque woningen uit de jaren 1880-1930. Typisch voor de Belle Epoque-periode is de cottagestijl die uit Engeland kwam overgewaaid met Franse invloeden en Art Deco-elementen. We ontdekten ook villa Savoyarde waar Albert Einstein een tijdje woonde vooraleer naar Amerika te emigreren. De groepsfoto namen we bij Einstein’s bronzen beeld, rustend in het parkje voor zijn favoriete restaurant.

De bostocht terug naar Wenduine was gelukkig lommerrijk en ook weer erg leerzaam, ditmaal in botanische en ornithologische richting. We sloten dit super-geslaagde, aangename zomerevent tevreden af met een frisse pint in de Westhinder. Tot in september !

Over het Vangeertenhof:

Charles Van Geert was een telg van een Gentse familie van bloemenkwekers. Rond 1829 richtte hij in Borgerhout een kwekerij op. Midden de jaren 1800 pacht zijn zoon (ook een Charles) gronden aan het pas geopende station van Kalmthout. Daar teelt hij gewassen die niet goed gedijen in de zware Borgerhoutse grond.

Charles is ook een bouwpromotor en in 1885 trekt hij vlak bij het station van Kalmthout een modieus buitenverblijf op dat tegelijk dienst doet als ontvangstgebouw voor de klanten en handelspartners van de kwekerij. Het zal een goede eeuw later te zijner ere tot “Vangeertenhof “ worden herdoopt. Na de dood van Van Geert in 1896 wordt het bedrijf omgevormd tot een naamloze vennootschap: “de Société Anonyme Horticole de Calmpthout”. De teelt van coniferen wordt de specialiteit.

In 1952 wordt het een Botanische Tuin van de De Belders, die in 1986 eigendom wordt van het Provinciebestuur van Antwerpen (Het Arboretum van Kalmthout). Vanaf 2014 vinden er belangrijke infrastructuurwerkzaamheden plaats. Sluitstuk is de restauratie van het historische Vangeertenhof dat nu in 2022 in zijn 19de-eeuwse luister is hersteld.

Adres: Heuvel 2, 2920 Kalmthout - Parking in naastliggend Arboretum, Heuvel 8